حجتالاسلام محمدرضا اسدی در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به جایگاه خدمتگزاری و محبت به حضرت سیدالشهدا(ع) افزود: امید است نام ما در زمره خدمتگزاران، گریهکنندگان و محبان آن حضرت ثبت شود؛ چرا که کسانی که در شمار محبان اباعبدالله الحسین(ع) قرار میگیرند، سعادتمندان دنیا و آخرت هستند.
استاد حوزه و دانشگاه با بیان اینکه هر کس به جایی رسیده، از مسیر عشق و محبت به اهلبیت(ع) و بهویژه محبت به سیدالشهدا(ع) رسیده است، گفت: محبت به حضرت اباعبدالله(ع) در پیشگاه خداوند ارزش و جایگاهی خاص دارد و نقش کلیدی محبت در رسیدن انسان به سعادت، قابل انکار نیست.
وی ادامه داد: دین ما دینی محبتمحور است و محور دین، محبت است. در معارف دینی آمده است: «هل الدین الا الحب و البغض»؛ آیا دین جز محبت و بغض است؟ خداوند متعال میخواهد ببیند دل انسان به کجاست، به چه چیزی دل بسته، چه چیزی، چه جریانی و چه شخصی را دوست دارد و در بزنگاهها دل او به کدام سو متمایل میشود.
حجتالاسلام اسدی با تأکید بر اینکه انسان برای شناخت ارزش خود در پیشگاه خداوند باید به دل خویش رجوع کند، افزود: انسان در دوراهیها باید ببیند دلش به کدام سمت است؛ گاهی یک سوی راه، مال و منفعت است و سوی دیگر حق و حقیقت. همانجاست که انسان میتواند ارزش وجودی خود را در پیشگاه خداوند بشناسد.
وی با اشاره به روایتی درباره جایگاه محبت اظهار کرد: در روایت آمده است که اگر کسی حتی سنگی را دوست بدارد، خداوند او را با همان سنگ محشور میکند؛ زیرا ارزش انسان به اندازه همان چیزی است که دوست میدارد و اگر تمام فکر و ذکر انسان، سنگی زیبا، انگشتری، خانه یا خودرویی باشد، ارزش او نیز به همان اندازه خواهد بود.
استاد حوزه و دانشگاه گفت: باید از خود بپرسد چه چیزی، چه شخصی و چه جریانی را دوست بدارد که سعادت او تضمین شود. ما که مسلمان هستیم و نبوت پیامبر اکرم(ص) و ولایت ائمه اطهار(ع) را پذیرفتهایم، میدانیم محبوبترین مخلوقات در پیشگاه خداوند، وجود نازنین پیامبر اکرم(ص) و اهلبیت مطهر ایشان هستند.
وی افزود: اهلبیت(ع) همگی نور واحدند و اگر آنان محبوبترین و باارزشترین مخلوقات نزد خداوند هستند، محبت به آنان، انسان را با محبوبترین بندگان خدا محشور میکند و این، ضامن سعادت انسان است.
حجتالاسلام اسدی با اشاره به روایت «من احبنا کان معنا یوم القیامه» گفت: اهلبیت(ع) فرمودهاند هر کس ما را دوست بدارد، روز قیامت با ما خواهد بود. این محبت اگر حقیقی باشد، انسان را در مسیر آنان قرار میدهد و به همرنگی و اطاعت میرساند.
وی در ادامه به ماجرای یکی از اصحاب پیامبر اکرم(ص) به نام ثوبان اشاره کرد و گفت: ثوبان روزی از پیامبر اکرم(ص) پرسید قیامت چه زمانی فرا میرسد؟ این پرسشی است که در ذهن بسیاری از انسانها وجود دارد، اما زمان آن عمداً برای ما آشکار نشده است تا انسان همواره خود را در آستانه قیامت ببیند، آماده باشد، از غفلت دور بماند و کار خیر را به آینده موکول نکند.
استاد حوزه علمیه قم ادامه داد: پیامبر اکرم(ص) در پاسخ به ثوبان فرمودند تو برای آن روز چه فراهم کردهای؟ ثوبان عرض کرد یا رسولالله، وقتی به پرونده اعمال خود نگاه میکنم، عمل ویژهای نمیبینم که بخواهم به آن تکیه کنم؛ ستون حسنات من خالی است، اما یک سرمایه ارزشمند دارم و آن محبت به خدا و رسول اوست.
وی افزود: پیامبر اکرم(ص) از ثوبان پرسیدند محبت تو به خدا و رسولش چقدر است؟ ثوبان عرض کرد اگر مرا با شمشیر قطعهقطعه کنند، با اره تکهتکه کنند، با قیچی ریزریز کنند، بدنم را بسوزانند و خاکسترم را نیز نرم کنند، این برای من محبوبتر است از آنکه ذرهای بغض و کینه نسبت به خدا و رسولش در دل داشته باشم.
حجتالاسلام اسدی گفت: ثوبان به پیامبر اکرم(ص) عرض کرد محبوبترین افراد نزد من کسانی هستند که بیشترین محبت را به شما دارند و مبغوضترین افراد نزد من کسانی هستند که ذرهای بغض شما را در دل داشته باشند. پیامبر اکرم(ص) نیز به او بشارت بهشت دادند و فرمودند تو از محبان واقعی ما هستی.
وی با اشاره به ادامه این روایت اظهار کرد: مدتی بعد پیامبر اکرم(ص) ثوبان را دیدند که رنگش زرد، جسمش نحیف و حالش پریشان شده است. حضرت علت را پرسیدند و ثوبان عرض کرد از وقتی فرمودید به خاطر محبت شما اهل بهشت میشوم، دلم آرام شد، اما اندیشهای مرا رنج میدهد.
استاد حوزه و دانشگاه ادامه داد: ثوبان گفت من هر اندازه اعمال نیک انجام دهم، فاصله من با جایگاه پیامبر اکرم(ص) بسیار زیاد است. غصه من این است که در روز قیامت، جایگاه شما کجا و جایگاه من کجا خواهد بود و من چگونه باید از شما جدا شوم. این سخن، نشاندهنده شدت محبت او به پیامبر خدا(ص) است.
وی با اشاره به نزول آیهای در این زمینه گفت: ظاهر آن است که شأن نزول آیه «و من یطع الله و الرسول فاولئک مع الذین انعم الله علیهم من النبیین و الصدیقین و الشهداء و الصالحین و حسن اولئک رفیقا» همین ماجراست؛ یعنی هر کس خدا و رسول را اطاعت کند، با پیامبران، صدیقان، شهدا و صالحان خواهد بود.
حجتالاسلام اسدی با تأکید بر اینکه محبت تنها در ادعا خلاصه نمیشود، بیان کرد: دوست داشتن صرف کافی نیست؛ دین ما محبت همراه با اطاعت را میخواهد. قرآن نیز تصریح میکند که انسان با محبوبان الهی محشور میشود و در کنار آنان قرار میگیرد.
وی ادامه داد: محبت به اهلبیت(ع)، محبت به انوار الهی است. هر امام، هر معصوم و هر ولی خدا که مورد محبت انسان قرار گیرد، انسان را به نجات نزدیک میکند؛ زیرا اهلبیت(ع) کشتیهای نجات و چراغهای هدایت هستند.
استاد حوزه علمیه قم با بیان اینکه محبت حقیقی به همرنگی و اطاعت میانجامد، افزود: اگر کسی بگوید محبت دارم اما مسیر زندگیاش به سمت دیگری باشد، این محبت عمق و حقیقت کامل ندارد. محبت واقعی، انسان را در مسیر محبوب قرار میدهد و در عمل نیز او را به خواست محبوب نزدیک میکند.
وی با اشاره به تعبیر روایی «مثل اهلبیتی کمثل سفینه نوح» گفت: پیامبر اکرم(ص) فرمودند مثل اهلبیت من مانند کشتی نوح است. همچنین درباره اهلبیت(ع) تعبیر «مصباح الهدی» و «سفینه النجات» در روایات و ادعیه آمده است؛ یعنی آنان چراغهای هدایت و کشتیهای نجات هستند.
حجتالاسلام اسدی سپس به جایگاه ویژه حضرت سیدالشهدا(ع) در میان اهلبیت(ع) اشاره کرد و گفت: اگرچه همه اهلبیت(ع) کشتی نجات و چراغ هدایت هستند، اما درباره حضرت اباعبدالله الحسین(ع) تعابیر خاصی وارد شده است. درباره آن حضرت نقل شده که بر جانب راست عرش الهی نوشته شده است: «الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه».
وی افزود: تعبیر مشهور «ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه» به همین معناست؛ یعنی حسین(ع) چراغ هدایت و کشتی نجات است. همچنین آمده است: «احب الله من احب حسینا»؛ خداوند دوست دارد کسی را که حسین(ع) را دوست بدارد. این نشان میدهد محبت به سیدالشهدا(ع) جایگاه ویژهای در نظام هدایت الهی دارد.
استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به آثار گریه بر مصائب حضرت سیدالشهدا(ع) اظهار کرد: در روز قیامت که همه جا را وحشت فرا گرفته، خورشید و ماه خاموش شده، کوهها متلاشی شده و همه نگران حساب و کتاب خود هستند، در روایت آمده است: «کل عین باکیه یوم القیامه الا عین بکت علی مصاب الحسین»؛ هر چشمی در روز قیامت گریان است مگر چشمی که بر مصیبت حسین(ع) گریسته باشد.
وی ادامه داد: همچنین درباره جایگاه حضرت سیدالشهدا(ع) آمده است: «الا و ان الحسین باب من ابواب الجنه»؛ آگاه باشید که حسین(ع) دری از درهای بهشت است و هر کس با او دشمنی کند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام میکند.
حجتالاسلام اسدی با بیان اینکه در محبت به حضرت سیدالشهدا(ع) اثری خاص نهفته است، خاطرنشان کرد: در روایات، همان تعابیر عامی که درباره همه اهلبیت(ع) آمده، درباره امام حسین(ع) به صورت ویژه و برجسته بیان شده است. این نشان میدهد عشق و محبت به حضرت اباعبدالله(ع) ظرفیتی خاص برای نجات، هدایت و سعادت انسان دارد.
وی در پایان با اشاره به نقل حذیفه بن یمان از پیامبر اکرم(ص) بیان کرد: نقل شده است که روزی رسول خدا(ص) دست حضرت اباعبدالله الحسین(ع) را گرفته بودند و خطاب به مردم درباره جایگاه آن حضرت سخن میگفتند. اینگونه روایات، بیانگر آن است که محبت به سیدالشهدا(ع) تنها یک عاطفه فردی نیست، بلکه راهی برای پیوند با حقیقت دین، نجات انسان و قرار گرفتن در مسیر نورانی اهلبیت(ع) است.
نظر شما